Integracji Sensorycznej

Terapia integracji sensorycznej
„Terapia integracji sensorycznej określana jest mianem „naukowej zabawy”. Podczas sesji dziecko huśta się w hamaku, toczy w beczce, jeździ na deskorolce czy balansuje na kołysce. Przez zabawę przyjemną i interesującą dla dziecka dokonuje się integracja bodźców zmysłowych oraz doświadczeń płynących do ośrodkowego układu nerwowego, co pozwala na lepszą organizację działań.
Terapia SI nie jest uczeniem konkretnych umiejętności (np. jazda na rowerze, pisanie, czytanie), ale usprawnianiem pracy systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które są bazą do rozwoju tych umiejętności. W toku pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz usprawnia takie zakresy, jak np.: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo-ruchowa.
Kiedy terapia SI może pomóc Waszemu dziecku?
Jeśli dziecko:
– ma słabą równowagę, często potyka się, przewraca
– unika zabaw związanych z brudzeniem rąk
– ma opóźniony rozwój mowy
– ma słabą koordynację ruchową (np.: słabo wycina, rysuje)
– jest wyjątkowo wrażliwe na bodźce (np. zatyka uszy, gdy usłyszy jakiś dźwięk)
– ma obniżoną wrażliwość na bodźce (np. nie zwraca uwagi na zimno, ból)
– jest stale w ruchu (biega, kręci się, skacze, huśta się)
– ma kłopoty z umiejętnościami samoobsługowymi
– ma kłopoty z opanowaniem technik szkolnych (pisanie, czytanie, liczenie)
– nie lubi zabaw ruchowych, gier sportowych
– niechętnie dotyka zabawek i innych przedmiotów
– nie lubi mycia twarzy, włosów, uszu
– nie lubi obcinania paznokci, włosów
– ma chorobę lokomocyjną
– nie lubi określonych tkanin ubraniowych
– nie ma ustalonej dominacji ręki powyżej 4 roku życia
– ma nienaturalny lęk przed wysokością, ruchem, upadkiem
– podczas zajęć stolikowych często podpiera głowę
– ma problem z nauczeniem się nowych zadań ruchowych, np. jazda na rowerze
– nieprawidłowo chwyta kredkę, długopis
PRAKTYCZNE RADY:
W przypadku małych dzieci, warto zastosować się do poniższych zasad:
– nie ograniczaj kontaktu dotykowego z dzieckiem (przytulaj, głaszcz, masuj).
– nie ograniczaj kontaktu kinestetycznego z dzieckiem (noś na rękach, kołysz, bujaj, kręć się z dzieckiem).
– wkładaj do rąk dziecka różne zabawki, przedmioty i pomóż mu poznawać je.
-muzykuj z dzieckiem na naturalnych instrumentach (garnki, butelki, talerze itd.).
– pokaż dziecku jak brzmi świat (uderzaj łyżeczką w szklankę, przelewaj wodę, włącz suszarkę itd.).
– pozwól dziecku na swobodny ruch i trening mięśniowy (ułóż dziecko na bezpiecznym podłożu i pozwól mu samodzielnie się poruszać, przekręcać, przesuwać, dźwigać).
– stwórz dziecku bogate sensorycznie środowisko (węch, smak, wzrok, dotyk, przedsionek, propriocepcja).
– zapewnij dziecku zaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych i psychicznych (jedzenie, ciepło, czysta pielucha, bezpieczeństwo).
– sięgnij do starych, sprawdzonych zabaw i zabawek (np.: masa solna, drewniane klocki, glina itp.).
– pozwól dziecku brudzić się, w ten sposób poznaje świat – pamiętaj, że zgodnie z obiegowym powiedzeniem „dzieci dzielą się na szczęśliwe i czyste”.
W przypadku dzieci starszych należy pamiętać o:
– uprawianiu sportów,
– ograniczeniu zajęć statycznych (przesiadywanie przez komputerem, telewizorem),
– właściwym odżywianiu się.”
Źródło: www.pstis.pl